ΚΡΑΤΟΣ... ΤΣΙΡΚΟ
Του Φιλίππου Κρομμύδα

Αυτή η ιστορία με τον κ. Κίμωνα Κουλούρη και την γριούλα με τα εργόχειρα μπορεί να φαίνεται κατ' αρχήν αστεία, ή να μοιάζει με μια μικρή γκάφα που διέπραξε ο υπουργός, στην πραγματικότητα όμως κρύβει κάτι πολύ βαθύτερο και σημαντικό, αποκαλύπτει την νοοτροπία των ανθρώπων που κυβερνούν αυτόν τον τόπο, όπως θα φανεί από ότι ακολουθεί.
Τα γεγονότα είναι λίγο -πολύ γνωστά. Ο Κίμων Κουλούρης συναντά σε μια από τις εφόδους του στην αγορά μια συμπαθητική γριούλα που πουλάει πετσετάκια. Την πλησιάζει, τις μιλάει και αγοράζει μερικά. Η γριούλα κατασυγκινημένη δακρύζει, ο κ. Κουλούρης κατασυγκινημένος κι΄ αυτός την αγκαλιάζει τρυφερά και αναφωνεί, καλή μου ! Όλα αυτά γίνονται βεβαίως υπό την κάλυψη των τηλεοπτικών συνεργείων. Το βράδυ στις ειδήσεις, όταν το φιλμ θα προβληθεί, θα εδραιωθεί το προφίλ του υπουργού ως ο ευαίσθητος, ο άνθρωπος αυτός που αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ανάγκη, αυτός που βρίσκεται πάντα κοντά στο λαό αρωγός και συνδρομητής. 'Aλλα και το κόμμα που έχει τέτοιους υπουργούς δεν μπορεί παρά να είναι κι' αυτό στο πλευρό του λαού, να πονά και να νοιάζεται γι' αυτόν και τα προβλήματά του.
Όμως λίγες μέρες αργότερα, ο Κίμων Κουλούρης δέχεται στην βουλή τα πυρά του τέως υπουργού κ. Ι. Καψή. Κύριε υπουργέ του λεει, με την πράξη σας αυτή δίνεται το κακό παράδειγμα, διότι εμφανίζεστε να υποστηρίζετε το παραεμπόριο. Αυτή η κατά τα άλλα συμπαθής γριούλα αγοράζει και πουλά τα πετσετάκια χωρίς τιμολόγια, χωρίς να φορολογείται και χωρίς να αποδίδει το ΦΠΑ στην πολιτεία ως οφείλει. Ο κ. Κουλούρης κοκκινίζει, εξανίσταται και με αγανάκτηση εκατό Φαρισαίων που άκουσαν την επίκληση του ονόματος του θεού των, μπρος των, επί ματαίω, αρχίζει να σκίζει τα ιμάτιά του και να αναφωνεί.
Είναι απαράδεκτο να μου ασκείται κριτική επειδή αγόρασα ένα μαντηλάκι, που είχε κεντήσει με τα χεράκια της μια ογδοντάχρονη ΕΑΜίτισα, της οποίας τον άντρα σκότωσαν οι Γερμανοί. Είναι τιμή μου και θα το έκανα πάλι αν βρισκόμουν στην ίδια θέση.
Βλέπετε ότι μετά την σούπα του φιλολαϊκού προφίλ, ήρθε το πλήρες μενού της αριστεράς που σερβίρουν στον απληροφόρητο λαό εδώ και χρόνια κι αυτός μασάει αδιαμαρτύρητα.
Αντίσταση, ΕΑΜ, διώξεις, και οι απαραίτητοι Γερμανοί. Όλοι σιώπησαν μπρος σ' αυτά τα απόλυτα όπλα της αριστεράς. Μηδέ της κεντροδεξιάς εξαιρουμένης, που αντί να σηκωθεί και να του υποδείξει ευθαρσώς ότι δεν είναι δα και τόσο τιμητικό να είναι κανένας εαμίτης, και να εξηγήσει τους λόγους, παρεχώρησε για μια ακόμη φορά έδαφος ποιούσα την νήσσα.
Όμως οι ύαινες των καναλιών μυρίστηκαν το ψοφίμι και βγήκαν στη γύρα.
Πήγαν και βρήκαν την γριούλα και έλαβε χώρα ο εξής σπαρταριστός διάλογος.
Δημοσιογράφος ρωτά την γριούλα: Εσείς είσαστε στο ΕΑΜ;
Γριούλα : Εγώ; όχι.
Δ : Ο άντρας σας ήταν;
Γ. Α Πα Πα , κανένας ούτε εγώ ούτε ο άνδρας μου ούτε τα παιδιά μας ούτε τα ανίψια μας κανένας.
Δ : Συνδικαλίστρια είσαστε;
Γ : Α πα πα, όχι, όχι, κανένας ποτέ. Εμείς είμαστε ήσυχοι άνθρωποι, δεν κάνουμε τέτοια πράγματα. Ούτε σε απεργία δεν κατεβήκαμε.
Δ : Ο άντρας σας πότε πέθανε;
Γ : Πριν δώδεκα χρόνια.
Δ : Από τι πέθανε; Δεν τον σκότωσαν οι Γερμανοί;
Γ: Από την παλιοαρρώστια......
Το ΕΑΜ αν το δει κανένας αντικειμενικά δεν είναι δα και ότι το καλύτερο. Δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε κανένας να υπερηφανεύεται. Υποκειμενικά όμως, αν κάποιος έχει συνδέσει την ζωή του ή την ιστορία της οικογενείας του μ' αυτό ίσως να έχει συναισθηματικούς λόγους να πει έναν καλό λόγο. Οι προσωπικοί λόγοι είναι πάντα σεβαστοί.
Όμως ο κ. Κουλούρης δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία. Η οικογένειά του δεν ανήκε ποτέ εκεί. Κάθε άλλο. Ο πατέρας του ήταν στον ΕΔΕΣ. Ο δε θείος του, Τέλης Κουλούρης, προοριζόταν για υποψήφιος του λαϊκού κόμματος το 1946 και το 1950, και γι' αυτόν τον λόγο εγκατέλειψαν το κόμμα του Ζέρβα και συντάχθηκαν με το Λαϊκό κόμμα. Αλλά ούτε και ο κ. Κουλούρης έδειξε μέχρι την μεταπολίτευση ότι διέπονταν από φιλοεαμικά αισθήματα. Κάθε άλλο μάλιστα, αν κρίνει κανείς από μερικά δημοσιεύματα που ήρθαν στο φως. Ο κ. Κουλούρης όμως είχε κι' άλλους σοβαρότερους λόγους να μην εκτιμά το ΕΑΜ.
Και να γιατί.
Ο πατέρας του κ. Κουλούρη το 1930 υπηρετούσε ως αστυφύλακας στην Αθήνα. Εκεί έμαθε τον καινούργιο χορό της εποχής, το Τσάρλεστον. Όταν αργότερα γύρισε στην Λευκίμη Κερκύρας, χόρευε τον χορό αυτόν και μάλιστα τον δίδασκε κιόλας. Για τον λόγο αυτόν οι συντοπίτες του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι "Τσάρλεστος". Τον Δεκέμβριο του 1943 ταξίδευε με ένα λεωφορείο από την Λευκίμη στην Κέρκυρα, οπότε το λεωφορείο εδέχθη την επίθεση ενός αμερικανικού αεροπλάνου το οποίο το πολυβόλησε. Σκοτώθηκαν επί τόπου δέκα άτομα και άλλα δέκα περίπου τραυματίστηκαν. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Κίμωνα Κουλούρη ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι το οποίο τελικώς έχασε. Ο πατέρας του ήταν αγωνιστής τη εθνικής αντιστάσεως και στέλεχος του ΕΔΕΣ, και άρα εχθρός του ΕΛΑΣ.
Εκείνη την εποχή οι ενταγμένοι στον ΕΔΕΣ τραγουδούσαν το εξής τραγούδι.
Έλα κι' εσύ Αμερική
να σ' έχουμε καμάρι
να κάνουμε τον Γερμανό
να τρέμει σαν το ψάρι.
Μετά τον ακρωτηριασμό του πατρός του Κίμωνα Κουλούρη οι εαμίτες για να τον λοιδορήσουν και να τον προπηλακίσουν, τραγουδούσαν το ίδιο τραγούδι παραλλαγμένο.
Έλα κι' εσύ Αμερική
να σ' έχουμε καμάρι
που έκανες τον τσάρλεστο
νάναι μ' ένα ποδάρι.
Αν και δεν μας χρειάζεται αυτή η λεπτομέρεια, εν τούτοις είναι ενδεικτική για να αντιληφθούμε τα αισθήματα που έτρεφε το ΕΑΜ προς τους αγωνιστές της εθνικής αντιστάσεως που δεν ανήκαν στις τάξεις του όπως ο πατέρας του κ. Κουλούρη. Δεν λοιδορούσαν όμως μόνον έναν αντιστασιακό που θα έπρεπε να τιμούν, λοιδορούσαν έναν ανάπηρο άνθρωπο, έναν αναξιοπαθούντα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι είχε σοβαρούς λόγους όσο και αν εκτιμούσε την προσφορά του ΕΑΜ ο κύριος Κουλούρης να μην διάκειται και τόσο φιλικά προς αυτούς που κορόιδευαν τον πατέρα του.
Όμως οι άνθρωποι που μας κυβερνάν είναι αδίστακτοι. Αδίστακτοι ψευδολόγοι, αδίστακτοι συκοφάντες, και διαστρεβλωτές της πραγματικότητας. Αδίστακτοι παραποιητές εννοιών, αδίστακτοι διαστροφείς της γλώσσας, και του περιεχομένου των λέξεων Λέγω αδίστακτοι διότι δεν ορρωδούν προ ουδενός, προκειμένου να περάσουν την κομματική προπαγάνδα. Δεν σέβονται την αλήθεια, την νομιμότητα, το ήθος, την ιστορία, την λογική και όπως φαίνεται από την παραπάνω ιστορία δεν σέβονται ούτε την μνήμη των γονέων των.
Δεν υπάρχει κανένας λαός στον κόσμο ο οποίος θα ανεχόταν αυτόν το γλοιώδη λαϊκισμό, αυτή την γλοιώδη υποκρισία εκτός από τον Ελληνικό ο οποίος έχει προ πολλού καταστεί πολιτικά αναίσθητος.
Δεν υπάρχει κανένα κράτος στον κόσμο που ένας υπουργός συλλαμβάνεται να λεει τόσο χονδρά ψέματα δημοσίως, να εκθέτει κατ' αυτόν τον τρόπο την κυβέρνησή του και να παραμένει στην θέση του, παρά μόνο σ' αυτό το κράτος τσίρκο που λέγεται Ελλάς.
Τι μπορούμε να περιμένουμε απ' αυτούς; Πότε επί τέλους θα τους μάθουμε;